Haftasonu Kikirik kızımın akika kurbanını kesme ve ikram etme işleri uğraştık. Cumartesi akşamdan çıkıp cebeciye kayınbiradere geçtik. Onun bildiği biri varmış, oradan alalım kurbanımızı diye. Biraderin işleri uzayınca saat on gibi ancak gidebildik, kurbanı alacağımız yere. Daha önce hiç gitmediğim Yakup Abdal köyüne, uçurumlu yollardan inerek vardık nihayet o karanlıkta. Ben ve çocuklar arabada kaldık, bakacak olanlar gidip getirdiler hayvancağızı. Kesimi ise o kadar kısa sürdü ki şaştım kaldım. Meğer kurbanı kesen bey, biraderin ricasını kırmayıp bulunduğu düğünü bırakıp gelmiş. Yirmi dakikada tüm işi bitirdi. Biz toparlanırken temizlenip yeniden üzerini değişti, dönerken onu düğüne bıraktık, adamdaki enerjiye bak :)
Elif hanım, tüm bu işler sürerken yavru bir kangal’a taktı kafayı, yetmedi adamların ahırına girdik gece karanlığında çakmakla. Bir başka yavru kangalı da hediye olarak alıp geliyorduk nerdeyse, zor ikna ettim hatunu bakacak yerimiz olmadığına ama benim de içim gitti ne yalan söyleyeyim, çok güzel bir köpekti.
Ertesi günde aldık kesilmiş kurbanı ve yanına ikram edilecek çay-çorba neyse, teyzemlerin hacıhasan köyündeki bahçesine vardık. Epey kalabalık bir akraba topluluğuyla birlikte imece usülü pişirdik yedik. Gelemeyenler için paket yaptık. Çok keyifli ve inşaallah hayırlı bir gün oldu.
Birader merak etme, senin payını ayırdık, Ali abin derin dondurucunun varlığını unutmuş “Bilal’e et kurutalım gelince yesin” dedi, ben de aptal aptal baktım suratına, ne kurutması yaw bu dondurucu ne işe yarıyor diye.
Çocuklar için acayip eğlenceli geçti gün. Kikirik, enes, ömer, faruk ve nazlı doya doya toprağın tadını çıkardılar. Furkanımız ve Alperenimiz dersanedeydi, gelemedi ama payları annelerine teslim edildi.
Akşam üzeri elif, annem araba kullanıyo biliyo musunuuuuz? diye gezinmeye başlayınca, eniştem “hadi dolaş buralar sakin” dedi. Atladık arabaya turladık, diyemiyorum. Çünkü sağolsun ali baba bana yine dur-kalk yaptırdı sürekli. Yok yokuşta kalk, yok şu ot adam bak geçersen ezersin, ezdin adamı işte, diye diye gerim gerim gerdi beni yine. Bu işin sonunda ben gece yarısı arabayı alıp kaçıçam bi gün, o olcak yani.
Neyse efendim neticede biz ne zamandır niyetlenip bir türlü halledemediğimiz akikamızı hayırlısıyla kesmiş olduk. Biliyorsunuzdur akika kurbanının kemikleri kırılmıyor, merak edip duruyordum nedenini, çocuğun sağlık ve selameti için hayır dileği olsun diye kırılmıyormuş, onu da öğrenmiş olduk.
Aslında akika bebek doğduğunda başında bulunan tüylere deniyor, bebek yedi günlük olduğunda adı ezan-ı şerifle kulağına okunuyor ve o tüylerin ağırlığınca altın ya da gümüş sadaka veriliyor. Ve yine kurbanın (Bu kurbanın esas adı nesike) bu sürede kesilmesi daha iyi ama çocuk ergenliğe ulaşana kadar kesilebiliyor.
Babacığım sağolsun yedinci günde elifimin adını kulağına okumuş ve sadakasını vermeyi üstlenmişti. Biz kurban için kalktığımızda da babaannemiz “akikasını ben almak istiyorum” dedi. Bize de teşekkür etmek kaldı.
Pazar günümüz pek kalabalık ve pek keyifliydi yani. Bisiklete binenler, basket oynayanlar, bir yandan bahçenin kışa hazırlanması(toprağın bellenmesi, havalandırılması vs.), bir yandan eti hazırlayanlar, pişirenler, bulaşıkları yıkayanlar, çayı hazırlayanlar, bir köşede sohbet edenler, bir yanda böcek yakalayanlar… (kim bilin bakalım) Bol gürültülü ve bir o kadar da keyifli bir kalabalık. Uzunca süren yemek faslından sonra annemin getirdiği tatlıları afiyetle yedik, üzerine babam; kuzucuğum, oradaki çocuklar ve tüm çocuklar için çok güzel bir dua etti; biz de bol bol amin dedik. Hava karardıktan sonra da evli evine, evi olmayan sıçan deliğine, he he :D
Şaka bir yana, Mevlaya çok şükür sağlıklı sıhhatli, üstüne bir de meraklı, akıllı ve pek de keyifli bir evlada anne-babalık yapmayı nasip etti bize. Dileyen herkese hayırlı evlatlar nasip etsin Allah.
vesselam.
yazarın notu: yandaki bağlantı listem sürekli uçup duruyor yanlış anlaşılmasın yani, bi blogroll yapalım dedik, 2 defa gitti hazırladığım liste, en kısa zamanda tüm arkadaşların bloglarını yeniden ekleyeceğim.
